Czesław Liżewski

Czesław Liżewski, urodził się w 1909 r. w Warszawie. Jest jedną z najsłabiej znanych osób pełniących funkcje kierownicze w PKO. W Archiwum PKO Banku Polskiego nie zachowała się jego dokumentacja osobowa.

Ustalono, że zdał maturę w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie, a później studiował w SGH. Podczas II wojny światowej Niemcy zamordowali mu ojca i brata, aktywnych uczestników konspiracji.

Pracę w PKO rozpoczął po zakończeniu wojny. Pierwsza źródłowo potwierdzona informacja pojawia się w Kronice PKO, autorstwa Stanisława Gumułki, pod datą 1 sierpnia 1948 r. Liżewski wspomniany został jako naczelnik Wydziału Organizacji Technicznej w Dziale Technicznym. Jego nazwisko kilka razy pojawia się również w protokołach z posiedzeń Zarządu PKO z okresu 1948-1949.

W następstwie dekretu o reformie systemu bankowego z października 1948 r. zostało utworzone Biuro Naczelnego Likwidatora i Komisarza Rządowego do spraw likwidacji przedsiębiorstw bankowych i instytucji kredytu długoterminowego. Na czele tego Biura stanął w styczniu 1949 r. Jan Kizler, wicedyrektor Działu Technicznego PKO. Z początkiem lutego przydzielono mu do pomocy właśnie Liżewskiego. Po kilkunastu miesiącach Liżewski zastąpił Kizlera na stanowisku Naczelnego Likwidatora. Zarówno Kizler, jak i Liżewski, wciąż związani byli z PKO, gdyż ich biuro mieściło się na jednym z pięter ówczesnej Centrali PKO przy ul. Marszałkowskiej. Pracując najpierw jako zastępca Kizlera, a później jako Naczelny Likwidator, miał Liżewski okazję uczestniczyć w procesie transformacji

Najprawdopodobniej w styczniu 1953 r. wrócił do pracy w Kasie, obejmując po dwóch miesiącach stanowisko zastępcy Dyrektora-Kierownika PKO. Po zwolnieniu Jana Drohojowskiego to właśnie Liżewski stanął na czele Kasy (jako kierownik PKO). Po przyjściu do Kasy Edwarda Walaszczyka Liżewski został jego zastępcą. Prawdopodobnie w kwietniu 1975 r. przeszedł na emeryturę, kończąc tym samym pracę w Kasie. Zmarł 27 września 1995 r. w Warszawie w wieku 86 lat.