Emil Antoni Schmidt

Emil Antoni Schmidt urodził się 12 maja 1868 r. w Tarnopolu. Prawdopodobnie na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie ukończył studia prawnicze (doktorat). Przed 1918 r. pracował m.in. w Dyrekcji Aukcyjnego Banku Związkowego dla Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarskich we Lwowie oraz jako prezes Zarządu Banku Oszczędnościowego w Krakowie. Politycznie związany ze Stronnictwem Narodowo-Demokratycznym, aktywny działacz społeczny (członek Zarządu Głównego Towarzystwa Szkoły Ludowej).

Od listopada 1918 r. członek Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie (z ramienia Narodowej Demokracji) oraz naczelnik Wydziału Skarbu PKL. Jako naczelnik Wydziału Skarbu, Schmidt opiniował m.in. projekt Huberta Lindego dotyczący utworzenia banku wzorowanego na austriackich kasach oszczędności (późniejszej PKO). Od stycznia do marca 1919 r. uczestniczył w pracach Komisji Rządzącej dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Górnej Orawy i Spiszu. Od wiosny 1920 r. pracował w Poznaniu na stanowisku dyrektora Departamentu Skarbu w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej. Od grudnia 1920 r. do listopada 1925 r. prezes Wielkopolskiej Izby Skarbowej.

W listopadzie 1925 r. mianowany prezesem Pocztowej Kasy Oszczędności w miejsce zdymisjonowanego Huberta Linde. Choć nie został zapamiętany, jako ten z prezesów PKO, który tchnął w tę instytucję ożywczego ducha (ta rola przypaść miała jego następcy, Henrykowi Gruberowi), do jego zasług z pewnością należało wyciszenie atmosfery skandalu, jaki narósł wokół Kasy w związku z dymisją Lindego, a później procesem sądowym byłego prezesa i jego najbliższych współpracowników. Przyjście Schmidta do Kasy nie pociągnęło za sobą również rewolucji kadrowej w Centrali. Zmiany kadrowe zaczęły następować dopiero po przewrocie majowym i dojściu do władzy obozu sanacyjnego.
W grudniu 1927 r. Schmidt poprosił Ministra Skarbu, Gabriela Czechowicza o przeniesienie na emeryturę, co nastąpiło z końcem roku. Swoją prośbę motywował złym stanem zdrowia, choć można przypuszczać, że nie bez znaczenia były zmienione po maju 1926 r. warunki polityczne. Po powrocie do Poznania były prezes PKO związał się zawodowo z Wyższą Szkołą Handlową (dzisiejszy Uniwersytet Ekonomiczny), gdzie prowadził dla studentów wykłady ze skarbowości. Po wybuchu II wojny światowej przez kilka miesięcy przebywał w Poznaniu, skąd wiosną 1940 r. przeniósł się do Krakowa (mieszkała tam jego córka). Zmarł w Krakowie 22 grudnia 1940 r. w wieku 72 lat.