Henryk Gruber

Henryk Gruber urodził się 13 lutego 1892 r. w Sokalu. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (doktorat w 1923 r.). Od wczesnej młodości związany z branżą ubezpieczeniową (Lwów, Wiedeń). Podczas I wojny światowej walczył w szeregach Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym 1917 r. pracował w Warszawie m.in. w Wydziale Emigracyjnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Po odzyskaniu niepodległości powrócił do pracy w MSW (jako szef Wydziału Ubezpieczeń). Jego zespół dostosowywał m.in. zaborcze przepisy ubezpieczeniowe do polskich realiów. W czerwcu 1920 r. stanął na czele Państwowego Urzędu Kontroli Ubezpieczeń (PUKU). Walczył w szeregach Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej. Służbę zakończył w styczniu 1921 r. w stopniu kapitana rezerwy. W okresie pracy Grubera w PUKU doszło do ujednolicenia przepisów regulujących działalność prywatnych towarzystw ubezpieczeniowych, uchwalenia ustawy o ubezpieczeniach od ognia, czy przeliczenia przedwojennych zobowiązań zagranicznych towarzystw ubezpieczeniowych wobec polskich obywateli. Przez 6 lat (1923-29) Gruber brał udział, jako pełnomocnik polskiego rządu, w tzw. Arbitrażu Górnośląskim z rządem niemieckim, który dotyczył praw nabytych niemieckich towarzystw ubezpieczeniowych (Trybunał Calondera).

1 kwietnia 1928 r. otrzymał nominację na prezesa PKO. Dzięki śmiałym działaniom na polu propagowania oszczędności, którym przyświecało hasło "Pewność i Zaufanie", Gruberowi udało się uczynić z PKO największą instytucję finansową w dwudziestoleciu międzywojennym i równocześnie jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich marek. Pełniąc funkcję prezesa PKO, w 1929 r. objął dodatkowo stanowisko prezesa Rady Nadzorczej nowego banku, Polskiej Kasy Opieki S.A. , którego usługi kierowane były do polskich emigrantów. Po wybuchu II wojny światowej Gruber wyjechał z Polski. Przez Rumunię udało mu się wydostać do Francji, a po jej klęsce wyjechał do Argentyny. Skłócony z rządem polskim zrezygnował ze stanowiska prezesa PKO S.A. oraz jego argentyńskiej filii - Banco Polaco. Po wojnie pracował w branży ubezpieczeniowej, był m.in. szefem argentyńskiej filii American International Underwriters. Przeszedł na emeryturę w 1965 r. Autor szeregu publikacji ekonomicznych i wspomnień.

Zmarł w Buenos Aires 20 stycznia 1973 r. w wieku 81 lat.