Jan Drohojowski

Jan Drohojowski urodził się 27 stycznia 1901 r. w Tarnowie. Wszechstronnie wykształcony - studiował nauki społeczne na Uniwersytecie w Lozannie, języki orientalne w Szkole Języków Wschodnich oraz nauki polityczne w École Libre des Sciences Politiques w Paryżu, a także prawo w Akademii Prawa Międzynarodowego w Hadze.

Związany ze służbą dyplomatyczną, w okresie studiów pracował kolejno w Polskiej Agencji Centralnej w Lozannie, Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu, ponadto odbywał staż w referacie Wolnego Miasta Gdańska w polskim MSZ. W latach 1922-1923 attaché poselstwa RP w Hadze, później sekretarz polskiego poselstwa przy Kwirynale. Po przewrocie majowym odszedł ze służby dyplomatycznej i wyjechał do USA, gdzie początkowo pracował fizycznie i jako akwizytor, później związał się z prasą polonijną i krajową (jako zagraniczny korespondent), głównie o proweniencji endeckiej.

Po wybuchu II wojny światowej wrócił do pracy w dyplomacji piastując z ramienia rządu gen. Sikorskiego funkcję radcy ambasady RP w Waszyngtonie (1939-1942), chargé d' affaires poselstwa w Hawanie (1942 r.), przedstawiciela władz polskich przy rządzie Czang Kai-szeka w Chinach (1942 r.) oraz konsula generalnego w Jerozolimie (1943 r.). W kwietniu 1943 r. wszedł w skład rządu Sikorskiego jako sekretarz generalny i zastępca ministra informacji i dokumentacji. Funkcję tę pełnił również w rządzie Stanisława Mikołajczyka. Jesienią 1944 r. odszedł z ministerstwa i poświęcił się działalności naukowej.

Brał udział, jako doradca Mikołajczyka, w rokowaniach moskiewskich z przedstawicielami PKWN w czerwcu 1945 r. Wrócił do kraju i ponownie wstąpił do służby dyplomatycznej. Został mianowany posłem akredytowanym w Meksyku z jurysdykcją na resztę państw Ameryki Łacińskiej. Jako delegat władz polskich, uczestniczył w pracach Zgromadzenia Generalnego ONZ oraz UNESCO. We wrześniu 1951 r. odwołany z Meksyku i skierowany na placówkę w Kairze (z jednoczesnym powierzeniem przedstawicielstwa w Etiopii).

W kwietniu 1952 r. wrócił do Warszawy i po kilku miesiącach rozpoczął pracę w PKO jako dyrektor Kasy. W wyniku czystek kadrowych prowadzonych przez ówczesne władze został w kwietniu 1953 r. zwolniony z pracy, po czym aresztowano go pod zarzutem próby nielegalnego przekroczenia granicy i przetrzymywano w więzieniu mokotowskim w Warszawie. Na wolność wyszedł w marcu 1955 r. Nie wrócił do pracy w dyplomacji, poświęcając się działalności pisarskiej i współpracując z kilkoma czasopismami. Zmarł w Warszawie 2 stycznia 1979 r. w wieku 78 lat.