Józef Gitler-Barski

Józef Gitler-Barski urodził się 3 marca 1898 r. w Warszawie. Studiował ekonomię na Uniwersytecie Monachijskim oraz w Wolnej Wszechnicy Polskiej.

Od wczesnej młodości aktywny politycznie, należał do "Związku Spartakusa", uczestniczył w wydarzeniach rewolucji bawarskiej 1918-1919. Po powrocie do Polski pracował jako nauczyciel w Rypinie, później działał w żydowskich organizacjach charytatywnych "Joint" oraz "Centos". Od 1923 r. związany z Komunistyczną Partią Polski (członek Wydziału Centralnego oraz sekretarz Wydziału Warszawskiego), kilkakrotnie aresztowany przez władze polskie.

W okresie II wojny światowej przebywał z rodziną w getcie warszawskim, gdzie z ramienia "Centosu" koordynował program dożywiania żydowskich dzieci oraz organizował sieć tajnego szkolnictwa. Członek Polskiej Partii Robotniczej i "Stowarzyszenia Przyjaciół ZSRR". Przed wybuchem powstania w getcie ewakuowany z rodziną na stronę aryjską. W lipcu 1943 r. aresztowany i wywieziony z rodziną do obozu koncentracyjnego w Bergen Belsen, gdzie uczestniczył w pracach obozowego ruchu oporu. Latem 1945 r. wrócił do Warszawy i objął stanowisko sekretarza generalnego "Jointu", angażując się również w prace Centralnego Komitetu Żydów w Polsce.

Od 2 stycznia 1950 r. zatrudniony w PKO jako dyrektor Wydziału Spraw Ogólnych. Od listopada 1951 r. do lipca 1952 r. pełnił obowiązki kierownika PKO. Po przyjściu do Kasy Jana Drohojowskiego latem 1952 r. objął stanowisko zastępcy dyrektora PKO. W marcu 1953 r. aresztowany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego pod zarzutem szpiegostwa (w rzeczywistości aresztowanie Barskiego stanowiło odprysk antysemickiej kampanii rozpętanej w ostatnich latach życia Stalina). Po kilku miesiącach został zwolniony z aresztu i zatrudniony w Zakładach Przemysłu Cukierniczego im. 22 Lipca (jako wicedyrektor, a od 1956 r. dyrektor zakładów). W latach 1958-1961 r. piastował mandat radnego Stołecznej Rady Narodowej, uczestniczył też w pracach Komitetu Ekonomicznego Komitetu Wojewódzkiego (Warszawa) i Komitetu Centralnego PZPR. W 1967 r. przeszedł na emeryturę. Do końca życia aktywny uczestnik prac Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego oraz Żydowskiego Instytutu Historycznego. Zmarł w Warszawie 29 maja 1990 r. w wieku 92 lat.