Wacław Konderski

Wacław Konderski urodził się 28 września 1886 r. w Warszawie. Studiował ekonomię w berlińskiej Wyższej Szkole Handlowej. W młodości zaangażowany w działalność rewolucyjną, członek m.in. SDKPiL, więziony na Pawiaku i w cytadeli warszawskiej.

Karierę zawodową rozpoczynał od pracy w księgowości (Kraków, Wiedeń). W 1917 r. przeniósł się do Lwowa, gdzie objął stanowisko dyrektora Związku Rewizyjnego Spółdzielni Rolniczo-Handlowych oraz naczelnego dyrektora Banku Rolniczego S.A. W 1923 r. wrócił do Krakowa, gdzie obok pracy w Banku Hipotecznym, prowadził działalność dydaktyczną w Szkole Nauk Politycznych UJ oraz w Polskim Towarzystwie Ekonomicznym. W tym okresie napisał szereg prac z dziedziny ekonomii.

W 1928 r. został powołany na stanowisko zastępcy naczelnego dyrektora Banku Gospodarstwa Krajowego. Po pięciu latach przeniesiony do Gdańska, gdzie stanął na czele The British and Polish Trade Bank, której to instytucji głównym udziałowcem był BGK, ponadto z ramienia polskich władz Konderski zasiadał w Radzie Nadzorczej Banku von Danzig. Jesienią 1935 r. po nieporozumieniach z prohitlerowskimi władzami gdańskimi zmuszony do przejścia na emeryturę.

W okresie II wojny światowej pracował jako księgowy w różnych prywatnych przedsiębiorstwach w Warszawie. Po zakończeniu wojny zgłosił się do pracy w warszawskim Urzędzie Wojewódzkim. Później został zatrudniony w Ministerstwie Skarbu, jako zastępca dyrektora Departamentu Obrotu Pieniężnego. Reprezentował polskie władze na forum międzynarodowym, m.in. jako przewodniczący Komisji Ekonomiczno-Finansowej ONZ oraz członek Rady Gubernatorów Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju.

W latach 1945-1948 r. pełnił obowiązki komisarza rządowego w BGK, a w listopadzie 1947 r. został powołany przez władze na stanowisko prezesa Pocztowej Kasy Oszczędności. Po reformie systemu bankowego, likwidacji Pocztowej Kasy Oszczędności i utworzeniu w jej miejsce Powszechnej Kasy Oszczędności, Konderski objął stanowisko naczelnego dyrektora PKO. Stopniowo odsuwany od kierowania Kasą, został z niej zwolniony pod koniec 1951 r. W ostatnich latach życia poświęcił się pracy publicystycznej. Zmarł 30 grudnia 1974 r. w Warszawie w wieku 88 lat.