W latach 1958-60 studiował architekturę na Politechnice Wrocławskiej, w latach 1960-61 jako wolny słuchacz uczęsz­czał na Wydział Filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Stu­diował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1962-68 na Wydziale Rzeźby w pracowni Mariana Wnuka i w Pracowni Projektowania Brył i Płaszczyzn Oskara Hanse-na (dyplom z rzeźby). Od 1970 roku wykłada w warszawskiej ASP na wydziale Architektury Wnętrz (w latach 1971-73 jed­nocześnie na PWSSP w Łodzi).Od 1991 roku posiada tytuł profesora nadzwyczajnego.

Jego mieszkanie przy Piwnej stało się ważnym ośrodkiem życia artystycznego. Razem z żoną Emilią, absolwentką malarstwa, organizował tam wystawy, odczyty i spotkania artystów polskich i zagranicznych (m.in. liczne prezentacje ruchu „Fluxus"). Działalność tą dokumentuje katalog „Piwna 20/26 Emilii i Andrzeja Dłużniewskich 1980-1993"(1994). Andrzej Dłużniewski zajmuje się malarstwem, rysunkiem, plakatem, fotografią, tworzy instalacje a także formy literac­kie.

W 1997 roku artysta uległ wypadkowi samochodowemu, w wyniku, którego stracił wzrok. Mieszka i pracuje w Warsza­wie.

Dłużniewski nie związał się z żadnym kierunkiem czy programem artystycznym. Jest artystą awangardowym, konsekwentnym w swoim odosobnieniu od istniejących powszechnie  tendencji.  W  swojej bogatej twórczości wykorzystuje zainteresowania lingwistyczne. W 1991 roku wydał książkę pt.„T" która powstała przy okazji jego wystawy Słowa i rzeczy w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. W swoim autorskim dziele odsłania związki między sztuka wizualną, poezją i refleksją nad prostymi pojęciami. Zbliża się do konceptualizmu. Sam artysta wyróżnia jako bliską sobie postawę twórczą międzynarodowy ruch„Fluxus". Andrzej Dłużniewski ma własną koncepcję sztuki. Jej kluczo­wym pojęciem jest użyteczność rozumiana jako prowoka­cja intelektualna, pewien impuls. Innym ważnym terminem dotyczącym rozumienia sztuki przez Dłużniewskiego jest „zaangażowanie". Według artysty sztuka jest wypowiedzią zarówno społecznie jak i politycznie zaangażowaną, choćby była ona abstrakcyjna czy trudna w powszechnym zrozu­mieniu.

Do najwcześniejszych prac Dłużniewskiego należy seria ry­sunków tuszem Ikonogramy. W1977 roku wystawia w Gale­rii Foksal prace pod wspólnym tytułem Obraz wobec obrazu. Ta wystawa i kolejne po niej mają charakter refleksji o ulo­kowaniu dzieła sztuki wobec obszaru pozaartystycznego. W1979 roku w starej kamienicy na ul. Foksal artysta pokazał pracę Ślad po obrazie. Wykonał zdjęcie pustego miejsca po obrazie, chcąc podkreślić, że sztuka istnieje nawet wówczas, gdy jej nie widzimy. Sztuka Dłużniewskiego jest niekonwen­cjonalna, intelektualna.

Artysta chętnie posługuje się paradoksem i ironią, wyko­nuje operacje na słowach. W latach 80. słowo zaczęło wy­stępować w jego realizacjach plastycznych. Od 1998 roku, kiedy utracił wzrok, tworzy z pamięci. Obrazy według jego koncepcji wykonuje żona Małgorzata oraz Maciej Sawicki. Bardzo ważnym obszarem jego działalności jest praca peda­gogiczna, prowadzona od lat 70. W jego pracowni zwanej Intermedialną toczą się dyskusje wokół zagadnień wartości, etykr artystycznej, postaw twórczych, decyzji artystycznych i odpowiedzialności za podejmowane wybory. W roku 2006 Andrzej Dłużniewski został Laureatem Nagrody im. Jana Cybisa - jednej z najbardziej prestiżowych nagród w dziedzinie malarstwa przyznawanej za całokształt twór­czości przez Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków od 1973 r.

Wybrane wystawy indywidualne artysty
Michał Jachuła o Andrzeju Dłużniewskim
Drukuj