Uważana za jedną z najważniejszych polskich artystek konceptualnych. Zaliczana również do artystek feministycznych (nie do końca zgodnie z intencją, gdyż choć podejmuje kwestie płci w swoich pracach, nie utożsamia się z ruchem kobiecym) - ze względu na esencjalne znaczenia swoich prac. W latach 1970 studiowała malarstwo u Jana Tarasina na warszawskiej ASP. Wiosną 1972 roku wyhodowała swoje pierwsze dzieło sztuki -„Pierwszy zasiew". Inspirując się po­wstającymi wówczas performance, interwencjami, akcjami i instalacjami, tworzyła sztukę opartą na współuczestnic­twie w naturze, posługując się tworzywami, które można określić jako naturalne: rosnącymi roślinami, zaczynem chlebowym, ziemią i ręcznie wykonanym papierem. Jed­nak szczególne miejsce w jej twórczości zajęła rzeżucha, zarówno w formie siewek, jak i całych dywanowych upraw, choć wykorzystuje także: koniczynę, gorczycę, bluszcz, rozmaryn czy rutę. Jej patronką stała się Demeter. Rytuały płodności, wykorzystywanie przez artystkę jej ciała (płaszcz z rzeżuchy prezentowany w formie „Procesji", 1974) lub ciał innych kobiet (13 fragmentów zasiewu rzeżuchy rozłożone na kobiecym ciele jako symbole cyklów płodności w pracy „Kalendarz kobiety", 1976). W jej twórczości pojawiają się także fragmenty codzienności jak zniszczone ścierki („Ścierki Wizytek", 1988), czy wymieciony ze starego domu kurz, z któ­rego powstaje rzeźba (Czas kontaktu, 1985). Sztuka Murak przepełniona jest mistycyzmem i sacrum pierwotnych rytu­ałów, które artystka łączy z wiejską obrzędowością katolicką („Dywan Wielkanocny", 1974).

Wybrane wystawy indywidualne artysty
Michał Jachuła o Teresie Murak
Drukuj