Był wolnym słuchaczem, a potem studentem w pracowni Rajmunda Ziemskiego na Warszawskiej ASP. Jeszcze jako student w końcu 1982 r. został członkiem „Gruppy". Był uczestnikiem niemal wszystkich jej wystaw i akcji, współre­daktorem pisma „Oj dobrze już", w którym zamieszczał wier­sze, manifesty, teksty odczytów. Wspólnie z„Gruppą" uczest­niczył w niezależnym ruchu artystycznym lat 80. W tym okresie dał się poznać jako artysta wrażliwy na uwikłania społeczne i polityczne czasu stanu wojennego. Komento­wał zastaną sytuację sięgając po niewyszukaną, trafiającą wprost metaforykę, jak w cyklu „Świnie" (1983), czy symboliczne przetworzenia pięcioramiennej gwiazdy, jak w obra­zach CZERWONY AUTOBUS RUSZA W DROGĘ DOOKOŁA ŚWIATA, DROGA Z PIEKŁA DO PIEKŁA (1984). Cykl obrazów dyplomowych Pawlaka nosi tytuł „Obrazy zamalowane" (1985), artysta miał bowiem zamiar (niezrealizowany) za­malować je w obecności komisji dyplomowej. Miało to być gestem zniszczenia, a zarazem solidarności z anonimowymi „malarzami" politycznych napisów na murach. W grupie ob­razów z lat 1986-1987 stosował zabieg przesłaniania kom­pozycji maskującą ją warstwą farby, co było oryginalnym przeniesieniem i utrwaleniem w sztuce charakterystyczne­go motywu zamalowanych politycznych haseł na murach (NIE MÓWIĘ, NIE WIDZĘ, NIE SŁYSZĘ, SKĄD PRZYCHODZI­MY, KIM JESTEŚMY, DOKĄD IDZIEMY, ŁAMANIE SZKLANYCH RUREK). Radykalnej zmiany formy dokonał w cyklu „Tablice dydaktyczne" (1987-1988). Płaszczyzny obrazów zapełniają graficzne siatki ideogramów, wykresów, map, znaków sym­bolizujących wiedzę i kulturę. Porównywano je do nega­tywu zarysowanej tablicy szkolnej. Od 1986 do 2006 roku wykładał na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego Akade­mii Sztuk Pięknych w Warszawie. Zajmuje się malarstwem, rzeźbą, poezją i prozą. W 1990 roku zdobył Grand Prix na festiwalu Malarstwa w Cagnes-sur-Mer.

Drukuj