Od 1950 studiował w warszawskiej ASP, którą ukończył w 1956 (pracownia K. Tomorowicza). Brał udział w III Wysta­wie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie w 1959 r. W 1962 prze­bywał we Francji i brał udział w wystawie „Le Mouvement Surrealiste et le Mouvement Phases" w Paryżu. Uprawia sztukę surrealistyczna, świadczącą o fascynacji wiedzą ezo­teryczną. Zajmował się różnymi dziedzinami nauki: mate­matyką, kulturą wschodu, pasjonował się kabalistyka. Łącząc w swoich kompozycjach znaki, cyfry i litery osiągał efekty symbolicznej surrealistyczne. W latach 60. komponował swe obrazy ze znaków magicznych, symboli i rekwizytów, także sentencji i dłuższych tekstów. Często pojawiającym się sym­bolem w pracach z lat 60. jest klucz. W latach 70. i 80. maluje ezoteryczno-magiczne pejzaże, przedstawiające zazwyczaj fragmenty antycznej architektury, ponad którymi unoszą się symboliczne przedmioty. W 1991 roku rozbudowana kompozycja Makowskiego „Mirabilitas secundum diversos modos exire potest a rebus" (1973-80) została podarowana przez rząd Rzeczpospolitej genewskiej siedzibie ONZ. Mala­rza uhonorowano też dwukrotnie najbardziej prestiżowymi nagrodami przyznawanymi przez środowiska artystyczne: Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida (1973) oraz Nagrodą im. Jana Cybisa (1992). W ostatnich la­tach Makowski związał się z krakowską galerią Zderzak, która m.in. jest wydawcą jego unikatowych książek (Tabula itine-raria, 2000).

Wybrane wystawy indywidualne artysty
Drukuj