Tadeusz Dominik

Opis pracy

Pejzaż namalowany przez Tadeusza Dominika w 1989 roku jest pracą charakterystyczną dla całej malarskiej twórczości artysty. Niemal wszystkie jego dzieła, powstałe na przestrze­ni wielu lat, stanowią hołd dla natury i wszelkich jej przejawów. Na płótnach Dominika królują drzewa, łąki, pola, zarośla, polne drogi i rzeki. Kompozycja obrazu układa się pasowo, ukazując na przemian wyższe i niższe fragmen­ty roślinności przydrożnej. Artysta zastosował swój ulubiony sposób kadrowania fragmentu przyrody. Bogata kolorystyka, na którą składają się jasne, świetliste plamy barw­ne czyni przedstawiony krajobraz nieco nierealnym. Można przypuszczać, że malarz prezentuje własny świat złożony z radosnych kolorów zamkniętych w proste kształty kół, owali i prostokątów. Zaznaczone szybkimi uderzeniami pędzla różnobarwne punkty-kwiaty kontrastują ze szmaragdową zielenią trawy. Pochylające się w prawo błę­kitne, ciemno niebieskie i zielonkawe koron drzew, stwarzają wrażenie letniego wiatru kołyszącego liśćmi. Punktem centralnym kom­pozycji, przyciągającej wzrok widza, jest różnokolorowy pas dalekich pól, składający się z zamkniętych, oddzielnych czło­nów. Pulsująca światłem i intensywnością kolorów cześć środ­kowa, rozświetla całą przestrzeń obrazu i dynamizuje ją, dając poczucie widzowi uczestniczenia w jednej z odsłon natury. Na płótnie artysta zawarł bogactwo kształtów i kolorów, które przekształcił w abstrakcyjne znaki. Tadeusz Dominik od swojego profesora Jana Cybisa, prze­jął zasadę, że obraz nie może kopiować natury tak jak foto­grafia. W latach 50-tych i 60-tych styl jego malarstwa był spontaniczny i ekspresyjny - powstające wówczas obrazy to płótna o rozedrganych, wirujących plamach. Stopnio­wo od lat

70-tych, poprzez lata 80-te jego styl stawał się bar­dziej statyczny, co wyrażało się poprzez owalne formy oraz intensyfikację i rozjaśnianie plam barw­nych.

O Artyście
Drukuj